وقتی که دیگر نبود من به بودنش نیازمند شدم.

وقتی که دیگر رفت من به انتظار امدنش نشستم.

وقتی که دیگر نمیتوانست مرا دوست بدارد من او را دوست داشتم.

و چه سخت است تنها متولد شدن.مثل تنها زندگی کردن.ومثل تنها مردن.

                               محبوبتر از انی که بگوییم میخواهمت

                                                        نمیگویم مال من باش فقط گاهی به فکر من باش 

                                                           دوستی را میپرستم چون که پایانی ندارد

خدا حافظ همين حالا همين حالا كه من تنهام

خدا حافظ به شرطي كه بفهمي تر شده چشمام

خدا حافظ کمی غمگین به یاد اون همه تردید

به یاد اسمونی که منو از چشم تو می دید

اگه گفتم خدا حافظ نه اين كه رفتنت ساده اس

نه اينكه ميشه باور كرد دوباره اخر جاده است..

شکست تقدیر مرا گفت:هرچه بود گذشت

     به گریه گفتمش: آری ولی به سوز گذشت

بهار بودو تو بودی و عشق بودو امید

بهار رفت و تو رفتی و هر چه بود گذشت

آری گذشت و میگذرد...

                        تو را در غربت عشقم غريبانه صدا كردم

                                   صدا كردم تو را هستي شنيدي و گذر كردي

                                                                  مرا آواره و تنها گداي در به در كردي

             دل كجا گرددخبر از سيل اين غمهاي من

                                    مثل باران بر لب چشمان من باريده اي

                                                            بي خبر رفتي كجا اي همدم شبهاي من؟ 

کسی اونجا نیست ؟؟؟

مگه اونجا خونه ی خدا نیست ؟پس چرا کسی جواب نمیده ؟
یهو یه صدای مهربون بگوش كودك نواخته شد! مثل صدای یه فرشته ... 
بله با کی کار داری کوچولو ؟

خدا هست ؟ باهاش قرار داشتم، قول داده امشب جوابمو بده بگو من میشنوم کودک متعجب پرسید : مگه تو خدایی ؟ من با خود خدا کار دارم ...
 هر چی میخوای به من بگو قول میدم به خدا بگم صدای بغض آلودش آهسته گفت یعنی خدام منو دوست نداره ؟؟؟

فرشته ساکت بود. بعد از مکثی نه چندان طولانی گفت نه خدا خیلی دوستت داره. مگه کسی میتونه تو رو دوست نداشته باشه؟
بلور اشکی که در چشمانش حلقه زده بود با فشار بغض شکست و بر روی گونه اش غلطید و با همان بغض گفت : اصلا اگه نگی خدا باهام حرف بزنه گریه میکنما ...

بعد از چند لحظه هیاهوی سکوت شكسته شد :

ندایی صدایش در گوش و جان كودك طنین انداز شد : بگو زیبا بگو. هر آنچه را که بر دل کوچکت سنگینی میکند بگو ...
دیگر بغض امانش را بریده بود بلند بلند گریه کرد و گفت : خدا جون خدای مهربون، خدای قشنگم میخواستم بهت بگم تو رو خدا نذار بزرگ شم تو رو خدا ... چرا ؟ ولی این مخالف با تقدیره. چرا دوست نداری بزرگ بشی؟

آخه خدا من خیلی تو رو دوست دارم قد مامانم، ده تا دوستت دارم. اگه بزرگ شم نکنه مثل بقیه فراموشت کنم؟ نکنه یادم بره که یه روزی بهت زنگ زدم ؟ نکنه یادم بره هر شب باهات قرار داشتم؟ مثل بقیه که بزرگ شدن و حرف منو نمی فهمن. مثل بقیه که بزرگن و فکر میکنن من الکی میگم با تو دوستم. مگه ما با هم دوست نیستیم؟ پس چرا کسی حرفمو باور نمیکنه ؟ خدا چرا بزرگا حرفاشون سخت سخته؟ مگه اینطوری نمی شه باهات حرف زد ؟

خدا پس از تمام شدن گریه های کودک : آدم ، محبوب ترین مخلوق من ، چه زود خاطراتش رو به ازای بزرگ شدن فراموش میکنه ، کاش همه مثل تو به جای خواسته های عجیب من رو از خودم طلب میکردند تا تمام دنیا در دستشان جا میگرفت. کاش همه مثل تو مرا برای خودم و نه برای خودخواهی شان میخواستند. دنیا خیلی برای تو کوچک است ... بیا تا برای همیشه کوچک بمانی و هرگز بزرگ نشوی ...
و کودک کنار گوشی تلفن، درحالی که لبخندی شیرین بر لب داشت در آغوش خدا به خوابی عمیق و شگفت انگیز فرو رفته بود ...

تو كه رفتي پريشون شده حالم همه گفتندكه                                       

من ديوانه حالم نميدونم كه اين ديوانه درفكر   

                                               اشنا نيست گر هر چه باشد اما بي وفا نيست

                                                      تو دلم ناله مونده تو صدام بغض فراوان

از یاد تو رفته ولی به یاد من همیشه هست             تک تک صحبت هایی که بی دغدغه منو شکست

گفتی منم هم نفست یه هم زبون همه کس تو             دست تو اغوش منه گفتی نبود تو غمه

زمزمه کردی یه روز زمزمه هات خوب یادمه                     جای نگاه گرم تو هنوز تو چشمای منه

غزل غزل ترانه فن بازم گذشته خاطره                            تو اسمون گریه هات جاده تو یه عابر

حکم جدایی خورده دل جای رسیدن نداره                     هم نفسم رفتی چه زود کار تو هاشا نداره

یه حرفی هست که همش راه گلوم میگیره                   مثل زخم موندنی تو تن خستم میشینه

حرفایی از جنس دروغ که تو میگفتی بی دلیل               نمی دونم چرا منو تو قفست کردی اسیر

با اینکه خواستی بشکنم اما رها شدم یه روز                 پر زدم از شب سیاه با رفتنم بشین بسوز

قسمتمون همین بودش که راهمون جدا بشه                 ترانه خون قصه هام ترانه شبها بشه

بذار همین جور بمونه فاصله بین من و تو                         بزار رها بشه دلت از دل من تا غم تو

یواش یواش شناختمت ادمک بی چشم و رو                  دست تو باز شده برام دیگه به من دروغ نگو

راه تو بکش به اون طرف که اخرش خرابی                        جایی نداری تو دلم مسیر تو تباهی

رو سیاهی حدی داره تو از سیاهی هم ردی                شکستن قلب گل با ترانه هات خوب بلدی

گله نمیکنم ازت سکوت من شکایت                           این که منو میخوای هنوز باید بگم که عادت

دنبال من دیگه نیا نبود تو سعات                                وسعت شبهای دروغ هنوز پر از مرامت

تو فکر تو چی میگذره که باز ترانه خون شدی               نقشه تازتو بگو نگو که با وفا شدی

اخه به چشمات نمیاد بخوای وفا داری کنی                من میدونم بازم میخوای واسه دلم کاری کنی

برو دیگه نبینمت نمیخواد عاشقی کنی                   هرچی که بود تموم شده حق نداری زاری کنی

من نمیشم همون گلی که با وفا بودش یه روز          خاطره هاتو خط زدم چشم به شبهای من ندوز

وقتی که رفتی از پیشم بدون شکستم هر نفس         خونه برام کوچیک شد و اسمش و گذاشتم قفس

بدون که کشتی فردامو ولی خدا کمک رسوند            دشمن من تو بودی و خدا صبح و به شب رسوند

دست به دعا شدم همش تا برسی به این روزا           تو حسرت من بمونی از دل من جدا بشی

من با خدا تو بیگناه.من بیگناه تو بی وفا                     همین که فرق ما شده فاصله بین من و ما

این جمله ختم کلام تقدیم تو باشه عزیز                   خدا نگهدارت باشه تا ابد پشت سرم اشکی نریز

محبت تنها جوشکاری هست که دل شکسته را به یکدیگر جوش میدهد.

چه شد ای پنجره ی شوق چرا بسته شدی

شاید از هم نفسی با دل ما خسته شدی؟ 

                                      دلی که از بی اویی غمگین است،هیچ کس را نمی تواند تحمل کند.

گرمی سلامم اتش خاطره هاست پذیرا باش گرچه میان ما فاصله هاست.

سودای دلم قسمت هر بی سرو پا نیست خوش باش که یک لحظه دلم از تو جدا نیست.

هرگاه مرا دوست نداشتی فریاد مکن ارام در گوشم بگو تا اهسته بمیرم.

  اگر یادت کنم دیوانه میشم فراموشت کنم بیگانه میشم

                                 اگر ترکت کنم میمیرم از غم فراموشت کنم می پاشم از هم.

       زروزگار نوشتم زدلتنگي

                                                                    در اين دنيا نديدم رفيق يك رنگي

من از یاران عاشق می نویسم

                    ز خورشید شقایق می نویسم

                                             نه از شبنم نه از یاران نه از گل

                                                            من از درد جدایی می نویسم

                                            نمی خوام چیزی بدونم حتی اینکه تو کجایی      

        تو همین اخر پاییز یه شبی تا صبح نشستم

                                                 دیدم این دل دیوانه دوباره کار داده دستم

        اینه را رفتم اوردم با تو روبرو گذاشتم

                                                تلخ اما باورش کن من دیگه دوست نداشتم

      اولش خاطره ها رو خیلی با حوصله گشتم

                                                چون چیزی پیدا نکردم یه جوری ازت گذشتم

                                          شب رفت و شمع سوخت و

                                                                                             من ماندم و غم.

  چرا اسمتو بگم؟

   وقتی اسم تو منو از زندگی سیر میکنه

                                                             چرا یادت کنم؟

                                               وقتی یادت منو پایبند و اسیرم میکنه

                              وقتی قلبت واسه من سنگ صبور نیست چرا من دردمو برات بگم.